ฟิคสั้นมาก ตอน ไปเที่ยวทะเลกับยูโตะ ไปเดินเล่นชายหาดกันนะะะ

ฟิคสั้นมาก   ตอน  ไปเที่ยวทะเลกับยูโตะ  ไปเดินเล่นชายหาดกันนะะะ

Fiction, YutoDaiki, Arijima, 

ไดกิ “ยูโตะ  วันนี้ทำงานเหนื่อยจัง”

ยูโตะ “ไปทะเลกันม่ะ  ขับรถไปตอนนี้เลย”

ไดกิ “จริงอ่อ   ได้เหรออ   ให้ฉันช่วยขับนะ  วันนี้ยูโตะก็เหนื่อยเหมือนกันนี่นา  อ่า  แต่พรุ่งนี้เราสองคนไม่มีงานเช้านี่นา  เป็นวันหยุดด้วย  อ๊ะ   ฉันเพิ่งสังเกตุนะ”

ยูโตะ “ป่ะๆๆ หยุดพูดได้แล้ววว ไปขึ้นรถเร็ว”

ไดกิ “อ๊ะ เด๋วๆๆ ก่อน  ฉันขอหยิบของใส่เป้แปร๊บบ  แล้วยูโตะล่ะ....”

ยูโตะ “ของฉันมีพร้อมอยู่ในรถแล้วนะ...”

ไดกิ “ห๊าาาา  ยูโตะขี้โกงนี่นา  เตรียมไว้ก่อนฉันอ่ะะะะ 5555”

ยูโตะ “เอ้า เร็วๆซี่  เด๋วอุ้มเลยนี่  ฉันใจร้อนนะ อยากถึงทะเลเร็วๆ”

ไดกิ “อ๊าาาาา  เสร็จแล้วๆๆ  ป่ะๆๆๆ”

ณ ชายหาดแห่งนึง   เวลา  22.40 น.

ไดกิ “ยูโตะะะะ  ที่รีสอร์ทนี้น่ะ ยูโตะ...เอ่อ...”

ยูโตะ “เป็นของเพื่อนของพ่อกับแม่ฉันน่ะ.... เพราะงั้น...ฉันก็เลยมีบัตรวีไอพี  ชายหาดตรงนี้น่ะะ ค่อนข้างส่วนตัว  ถึงจะดูเงียบๆไม่ค่อยมีคน  แต่ก็ปลอดภัยมากเลยนะ”

ยูโตะ “ไดจังเป็นไงบ้างน่ะ  รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นรึยัง”  ยูโตะพูดพลางโอบไหล่ไดกิเอาไว้

ไดกิ “อ๊ะ...อื้มมม  ลมเย็นดีจังเลยน๊าาาา  เหมือนว่าฉันจะสูดออกซิเจนเข้าไปเต็มปอดเลยล่ะ 5555”

ไดกิ “ยูโตะะะ  พวกเราเดินเลียบชายหาดไปจนถึงขอบทางนู้นกันเถอะนะะะ”  ไดกิพูดพลางชี้มือตรงไปยังแนวชายหาด

ยูโตะ “อื้มม ไปสิ ป่ะะะ”

ยูโตะเอื้อมแขนมากอดคอ พาด อก ไดกิ จากด้านหลัง  ให้ไดกิเดินอยู่ข้างหน้า  แม้จังหวะก้าวเท้าจะไม่พร้อมกันในทีแรก แต่ยูโตะก็ค่อยๆปรับก้าวเท้าให้ไปพร้อมๆกัน กับเจ้าตัวเล็กคนนี้ได้

ระหว่างที่เดิน  ลมก็พัดผมจนที่เซ็ทมาไม่เป็นทรง  แถมต้องคอยจับกันอยู่บ่อยๆ

ยูโตะ “เดินเร็วๆ หน่อยซี่”  ยูโตะยื่นหน้ามากระซิบข้างๆหู

ไดกิ “ฮะ ฮะ ฮะ ” ไดจังหัวเราะเบาๆ แล้วยิ้มหวาน พลางคิดว่าเนี่ยยูโตะน่ารักจริงๆ

ยูโตะ “หัวเราะอะไรนะหืออ”  *ยิ้ม

ไดกิหยุดเดิน แล้วกลับตัวหันหน้าเข้าหายูโตะ  ยูโตะจึงลดมือจากที่ไหล่ลงมากอดเอวเอาไว้

ยูโตะ “ยิ้มแล้วไม่ตอบ”  ยูโตะ ยิ้มเจ้าเล่ห์  แบบทีเล่นทีจริง  มือที่กอดเอวอยู่ก็พลางจั๊กจี๊เอวไดจังไปด้วย

ไดกิ “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ  ยูโตะ หยุดน๊าาาา   ไม่เอาาาา   ไม่เล่น”  ไดจังพูดไปพลาง  หัวเราะรัวไปพลางง  ตัวก็ดุ๊กดิ๊กๆ อยู่ในอ้อมแขนของยูโตะไปพลาง  พอหัวเราะมากๆเข้า  ก็แทบจะหงายหลัง แต่ยูโตะก็ดึงตัวกลับมาแนบ อก จนได้

ยูโตะ “ฮ่าๆ น่ารักกกก”  ล่ะยูโตะก็หยุดจั๊กจี๊จนได้  นึกในใจว่าถ้าแกล้งมากไป เจ้าตัวเล็กนี่อาจจะงอนแก้มป่อง แถมบ่นว่าเมื่อยเอวว 5555

ไดกิ “ก็ฉันอยากเดินกับยูโตะนานๆ  ก็เลยเดินให้ช้าๆไง 5555”

ยูโตะอมยิ้ม  จ้องไดจังเขม็งงง

ไดกิยกแขนขึ้นโอบคอยูโตะแล้วซบหน้าไว้ที่แผง อกยูโตะ “ฮ๊าาาา  ฉันหัวเราะซะเหนื่อยเลยนะะะ  ยูโตะคนขี้แกล้งงง” 

ยูโตะซบหน้าเข้ากับผมนิ่มๆของไดจัง  ยูโตะหลับตา  เวลาที่กอดกันเค้าชอบหลับตาแบบนี้  เพราะเหมือนว่าจะทำให้เค้าได้รับรู้ถึงสัมผัสของคนรักได้มากขึ้น

เมื่อคลายอ้อมกอด ออก ยูโตะก็แซวไดจังทันที “แต่ดูเหมือนคนที่ถูกแกล้งจะมีความสุขจังเลยนะะะะ ฮ่าๆๆๆ”

ไดกิ “ฮะๆๆๆ” ไดกิยิ้มเขินน

ทั้งสองคนก็เริ่มเดินต่อ

ยูโตะ “ไดจังง   เวลาอยู่กับฉันน   ไดจังหัวเราะเยอะมากเลยนะ....

             .....

             ..........

             ..................ฉันดีใจนะ”

ไดกิ “อะไรเล่า  ยูโตะนี่ พูดแบบนี้อีกแล้วนะ ฮ่าๆๆๆ”

เดินกันไปจับมือกันไป  ระหว่างเดินก็คลายมือออกบ้าง  แต่ก็คลายเผื่อที่จะจับมือกันให้แน่นขึ้น 

พอได้จับมือกันแล้ว  ราวกับว่าจังหวะการเต้นของหัวใจจะส่งผ่านมาทางมือยังไงอย่างนั้นแหละ

ใจของฉันนะ  มันเต้นรัวๆไม่เป็นจังหวะอีกแล้วล่ะ  เวลาที่อยู่กับนายน่ะ  ล่ะพอจะจับมือของนายให้กระชับขึ้น  มือของฉันก็สั่นเล็กน้อยย  นายเองก็รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของฉันสินะ.........ยูโตะ