Fiction: YutoDaiki
เช้าวันอาทิตย์...........
ยูโตะลืมตาตื่นขึ้น เพราะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังสนุกสนานกับการใช้นิ้วจิ้มหน้าเค้าอยู่
ยูโตะลืมตาตื่นขึ้น เพราะรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังสนุกสนานกับการใช้นิ้วจิ้มหน้าเค้าอยู่
ยูโตะกระพริบตาถี่ๆ
แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ
ยูโตะ
“เนๆ…ลมหายใจของนายมันรดจมูกฉันอยู่น่ะไดจัง
”
“นี่นายกำลังทำวิจัยเรื่องไฝบนหน้า
ของนาคาจิม่า
ยูโตะอยู่งั้นเหรอ
5555 ”
ยูโตะพูดพลางลูบผมด้านข้างของไดจังเบาๆ
ไล้ไปให้ทัดหู
แล้วไล้มือเรื่อยมาลูบแก้มใสๆของไดจัง
ไดจังนอนเท้าคาง
มองสบสายตายูโตะอย่างท้าทาย
“ก็.......คงประมาณนั้นอ่ะมั้งง
ฮิๆ”
ไดกิ
“ไฝของนายมันน่ารักมากเลยนะยูโตะ
1…2….3…..4…..5…..”
ยูโตะ
“จุ๊บ….”
ยังไม่ทันที่ไดกิจะได้เปล่งเสียงคำว่า 6 ก็ต้องหยุดชะงัก
เพราะริมฝีปากบางๆถูกประกบไว้กับคนตรงหน้า……………..
ยูโตะ
“นับไปก็ไม่หมดหรอกน่าาาา แต่ว่านับได้เท่าไหร่ ฉันก็จะจูบไดจังเท่านั้นดีมั๊ย
ฮ่าาๆๆๆ
”
ไดจังถึงกับชะงัก
ทำหน้าเหวอ
ยูโตะ
“ตอนเช้านี่แหละดี
ไม่รู้เหรอ”
ไดจัง
“อ๊ะ
! ”
แล้วริมฝีปากของทั้งสองคนก็แนบกันสนิทททท
ยูโตะใช้มือช้อนศรีษะของไดจังเอาไว้
พลางคิดในใจว่าเค้าจะห้ามหัวใจตัวเองให้หยุดได้เมื่อไหร่กันนะ
……..นุ่มนิ่มราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวาน
…………เหมือนได้พบเจอสิ่งที่โหยหามานาน
…………อ๊า
~ ~
…………และทั้งที่เจอกันอยู่ทุกวัน
แต่พอได้สัมผัสกันแล้ว
ราวกับว่าจะหยุดไม่ได้……….
ไดจังไม่ได้อยู่ในท่าเท้าคางแล้ว
และค่อยๆถูกจับหงายตัวลงนอนช้าๆ
สายตาของไดจังมองไม่เห็นเพดานของห้องตอนนี้……………..
ย้อนกลับไปเมื่อ
10 นาทีก่อน..............
...........แสงพระอาทิตย์ยามเช้า
สอดแสงลอดผ่านผ้าม่านที่กำลังปลิวสไวไปกับสายลมบางๆ
วันนี้ไดจังตื่นก่อนยูโตะซะอีก ช่างน่าประหลาดใจที่คนตื่นยากเช่นเค้าจะตื่นไวแบบนี้ แต่คงเพราะตื่นเต้นมากไปล่ะมั้งนะ
.........................
พอตื่นมาก็ไปแง้มหน้าต่างออกเล็กน้อย
เพื่อรับออกซิเจนยามเช้า
เมื่อหันกลับมามองบนเตียง
ก็มีสิ่งมีชีวิตที่งดงามที่สุดในสายตาของไดจังกำลังนอนหลับอยู่
.........................
เค้านั่นไง.........................
แค่มองยามเค้าหลับก็หัวใจเต้นแรง.......
แสงอาทิตย์สะท้อนไปบนใบหน้าของยูโตะ
คิ้วด้านซ้ายของยูโตะกำลังกระตุกเล็กน้อยยย
นายกำลังฝันอะไรอยู่งั้นเหรอ......
ไดจังค่อยๆเขยิบตัวขึ้นบนเตียงช้าๆ
นอนเท้าคางมองใบหน้าที่งดงามราวประติมากรรมนี้
นี่ฉันเผลอยิ้มออกมารึเปล่านะ.....
เผลอไม่ได้ที่จะสัมผัส............
ไดจังค่อยๆ
ลูบหน้าผากยูโตะเบาๆ
หวังจะให้คิ้วที่ขมวดอยู่ดูผ่อนคลายมากขึ้น....
และแล้วยูโตะก็ตื่นจนได้
!!!
...................เสียงนกร้องเจื้อยแจ้ววว......ราวกับกำลังร้องเพลงประสานเสียงให้พวกเรารึเปล่านะ.....
..........(ฉันหน่ะ......)
(...........ฉันอยากจะรับความรู้สึกของนายไว้ทั้งหมดเลยล่ะนะ……….ยูโตะะะะ)
ก่อนที่ไดจังจะหลับตาลง
เค้ามองเห็นเพียงสายตาของยูโตะคู่นั้นที่ทำให้ต้องไดจังสั่นสะท้านไปทั้งตัวและหัวใจ
อุณหภูมิร่างกายในร่างกายร้อนขึ้นประหนึ่งน้ำที่กำลังเดือด เลือดสูบฉีดไปตามจังหวะหัวใจที่เต้นแรง
..
..
....
..........
สัมผัสของนายมันเหมือนกับไฟเลย ยูโตะ
แม้ว่ามันร้อนจนแผดเผา แต่ก็ยั่ยยวนให้เข้าหา.....ให้สัมผัส.....
..
....
..........
......................
เมื่อถึงจุดที่อ่อนไหวมากที่สุด
ไดจังก็แทบจะกรีดร้องงง
ยูโตะ
“ทำเสียงน่ารักได้ขนาดนี้เลยนะ
ลูกแกะของฉันนน”
ยูโตะมองรอยยิ้มที่ไดจังส่งมาให้แล้วยิ้มตอบบบบ
(ทำไมนายน่ารักกับฉันอย่างนี้นะไดจัง
ขอบคุณนะ)
ยิ้มแล้วแกล้งทำจมูกย่นใส่กันคนละทีสองที
จนยูโตะต้องเอานิ้วบีบปลายจมูกไดจังไปมาเบาๆ
ไดจัง
“อื้อ....ที่เล่นเป็นไดกิอ่ะเหรอ...”
ไดจัง
“งั้นฉันไปเตรียมข้าวเช้าให้ยูโตะนะ”
ยูโตะค่อยๆประคองไดจังลุกจากเตียงเพราะกลัวว่าจะเดินเซ
ไดจังหยิบชุดนอนมาสวมเหมือนเดิมแล้ว กำลังจะเดินเข้าครัว.......
แต่ทว่า..........ยูโตะที่สวมชุดคลุมอาบน้ำ มาคว้าข้อมือเล็กๆของไดจังเอาไว้ซะก่อนน
ไดจังหยิบชุดนอนมาสวมเหมือนเดิมแล้ว กำลังจะเดินเข้าครัว.......
แต่ทว่า..........ยูโตะที่สวมชุดคลุมอาบน้ำ มาคว้าข้อมือเล็กๆของไดจังเอาไว้ซะก่อนน
ยูโตะ
“ไดจังมาอาบน้ำด้วยกันนะ”
ยูโตะพูดพลางจับข้อมือไดจังทั้งสองข้างโยกไปย้ายมา
ไดจัง
“ไม่เอาาาา
เด๋วยูโตะอาบช้าาา
เด๋วไปสายยย”
ไดจังมองช้อนตา
แล้วทำปากยื่น
1 ที
ยูโตะ
“ไม่สายหรอกน่าาาา
ฉันซิ่งแป๊บเดียวก็ถึงแล้วนะ
เส้นทางก็คุ้นเคย
ไม่เป็นไรหรอกน่าาา
มาม่ะ
มาเร็วๆ”
ยูโตะพูดพลางแกล้งดึงแขนไดจังมาหาเบาๆ
ไดจัง
“ไม่เอาาาา
ไม่อยากให้ยูโตะขับเร็วมันอันตรายยย”
ไดจังเอียงหน้าเล็กน้อย
หลับตาปี๊
แล้วทำจมูกย่นใส่
1 ที
ยูโตะ
“อ๊ะ
ฮ่าๆๆ
ยอมๆ
ยอมก็ได้ ถ้างั้น.....”
ยูโตะยืนกอด
อก แล้วยิ้มหวาน
ยูโตะ
“ไดจังต้องทำข้าวเช้าอร่อยๆให้ฉันเปนของตอบแทนนะ
โทษฐานที่ไม่ยอมไปอาบน้ำกับฉันน
555”
ยูโตะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ
ยูโตะ
“ทำให้อร่อยนะ......ไม่อย่างนั้น...ฉันจะกินนายแทน
ฮ่าๆ5555”
ไดจัง
“บู้ววววววว” แล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าครัวไปอย่างไว
………..15 นาที
ผ่านไป...........
ยูโตะ
“หอมมจังเลยยย
หิวแล้ววว”
ไดจัง
“นายก็หอมจังงงง
หอมๆๆๆ” ไดจังทำจมูกฟุดฟิด
ยูโตะ
“นายมีเม็ดข้าวติดอยู่บนผมนะไดจัง”
ยูโตะพูดพลางหยิบเม็ดข้าวที่ติดบนผมไดจังมาเข้าปาก
แล้วเคี้ยวทำหน้าตาเอร็ดอร่อย
ไดจัง
“อ๊ะ
! ยูโตะอย่ากินน๊าาา
มันสกปรก”
ยูโตะ
“อร่อยดีนี่
ฉันชอบบบ ฮ่าๆ”
ยูโตะ
“โอ๊ะ
! เนื้อผัดกับหอมหัวใหญ่เหรอ
น่ากินจังน๊า
มีน้ำผักปั่นด้วยย
งั้นนน
ขอดื่มเจ้านี่ก่อนเลยยย”
..
....
..........
......................
ไดจัง
“รสชาติเป็นไงบ้าง” ?
ยูโตะ
“อื้มม....ก็.....อร่อยดีนะ.....แต่ของคุณแม่อร่อยกว่านิดนึงอ่ะะะะ
ฮ่าๆ555”
ไดจังก้มหน้างุ้มลงเล็กน้อย
ยูโตะ
“
แต่น้ำผักปั่นของไดจังก็มีเอกลักษณ์เปนของตัวเองนะ
”
......................
ยูโตะโอบไหล่แล้วขยับมากระซิบที่ข้างหู
“ฉันชอบนะ เพราะงั้นอยากกินทุกวันเลย
ถ้าวันไหนว่าง
ก็ทำให้ฉันอีกนะ”
ไดจังหันมายิ้มหวานและพยักหน้าเบาๆ
“อื้มมม
” ><
ยูโตะ
“เอาล่ะ
นั่งๆ
กินข้าวกันเถอะ..........”
………..
………..………..
………..………..………..
ความสุขของเราสองคนยังไม่จบลงแค่นี้หรอกนะ
พวกเราจะค่อยๆสร้างเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆในทุกๆวัน
ฉันอยากประคับประคองรอยยิ้มของนายและฉัน
ให้พวกเราได้ยิ้มให้กันอย่างนี้ตลอดไป
จะสุขหรือทุกข์
พวกเราก็มาก้าวข้ามผ่านมันไปด้วยกันเถอะนะ
ถ้ามีนายอยู่ด้วย....ไม่ว่าอะไรฉันก็คิดว่าทำได้....ไม่ว่าปัญหาอะไรก็ตาม
............จริงมั๊ยล๊าาาา
>< ลูกแกะน้อยยย........ไดจังของฉัน
คอมเม้นท์จากคนแต่ง
คือพอลองอ่านเองล่ะแบบ
เฮ้ยย
นี่ยูโตะมันจะพูดพลางสักกี่ครั้งกัน
ยูโตะพูดพลาง………….
ยูโตะพูดพลาง………….
ใช้คำนี้บ่อยไปแล้วว
ฮ่าๆ
แต่ก็ติดคำนี้จริงๆนะคะเนี่ย
ใช้ประจำเลย
ต้องขออภัยด้วยค่ะ
มีฟิคสั้น
อีก
2-3 ตอนที่ยังไม่ได้ลงค่ะ อยากให้ออกมา
แบบที่แตกต่างจาก
สองตอนแรกไปเลยค่ะ
ข้าพเจ้าช่างอ่อนหัดยิ่งนัก 5555
ด้วยความรู้สึกเช่นนี้
ก็จะแต่งฟิคสั้นออกมาต่อไปค่ะ
5555
ถ้าว่างๆก็มาอ่านแก้เบื่อกันได้น๊า
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ
ยินดีต้อนรับค่า
><
