ไทชิ รุ่นน้องคณะวิศวะฯที่มหาวิลัยโตเกียว เดินทางมาถึงที่นี่ ตามคำชวนของรุ่นพี่ยูโตะคนสนิท
Yuto : ในที่สุดมาจนได้นะ ไอ้น้องชาย
ตามสบายเลยนะ คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง
ถือว่ามาพักผ่อนแล้วกัน
Taishi : พี่จะให้ผมพักที่นี่ฟรีๆโดยไม่เสียตังค์เลยเหรอครับ
รีสอร์ทสุดหรูขนาดนี้
Yuto : ก็ถือว่าเป็นของขวัญเรียนจบให้นายไง หรือว่าอยากทำงานที่นี่ซะเลยล่ะ 555 แต่นายจะอยู่ได้เหรอบ้านนอกแบบนี้นะ
Taishi : ถึงจะบ้านนอก แต่ก็มีพร้อมทุกอย่างเลยนะครับ คงเพราะมีผู้บริหารหนุ่มหล่อไฟแรงจากโตเกียวล่ะมั้ง
Yuto : พูดได้ดี มะๆ ฉันเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับนายไว้ล่ะ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
................ หลังงานเลี้ยงจบ
Taishi : รุ่นพี่ครับ คนนั้น...ใครเหรอครับ ดูท่าทางสนิทกับรุ่นพี่มากเลย
Yuto : อ่อ
เด็กข้างบ้านน่ะ ทำไมเหรอ
Taishi : เด็กข้างบ้านเหรอครับ...แต่ผมว่าเค้าไม่เด...
Yuto : เฮ้ยย... (ยูโตะตบบ่าไทชิ)
Yuto : ก็นะ
ยังเด็กนั่นแหละ ถึงจะอายุ 25 แล้วก็เถอะ
Taishi : เอ๋ !! 25 แล้วเหรอครับ ผมนึกว่า 19 ซะอีก
Yuto : อ้อ 55 หมอนั่นมันหน้าเด็กน่ะ ทำไมล่ะ ติดใจเหรอ
ไทชิกระดกสาเกไปอีกหนึ่งอึกเพื่อเพิ่มความกล้าให้ตัวเอง พยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุด
Taishi : ค....คือว่า...แล้วรุ่นพี่คิดยังไงกับเค้าเหรอครับ
Yuto : คิดยังไงงงงอ่ะเหรอ.....
ก็ไม่ยังไงนะ บางทีก็รำคาญนะ
Taishi : น่ารำคาญเหรอครับ ผมว่าเค้าน่ารักดีออก ใสซื่อ...แถมยังฉลาดอีกด้วย
Yuto : นายนี่มันยังไงนะไทชิ บอกว่าเค้าใสซื่อ แล้วก็บอกว่าเค้าฉลาด ฮืออออ
(ยูโตะขยับเข้ามาใกล้แล้วบีบไหล่ไทชิแรง)
Taishi : หรือว่ารุ่นพี่ชอบอาริโอกะซัง
Yuto : ไม่....ฉันไม่ได้ชอบ
Taishi : ไม่ได้ชอบเหรอครับ แต่รุ่นพี่ดูเปลี่ยนไปเวลาที่อยู่กับเค้านะครับ.....
Yuto : เปลี่ยนไปเหรอ ฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปนี่ นายหมายความว่ายังไง
Taishi : ก็....เหมือนลิ้นกับฟันนะครับ
Taishi : แต่ก็เอาเถอะครับ ถ้ารุ่นพี่ยืนยันว่าไม่ได้ชอบอาริโอกะซัง
Taishi : ถ้างั้น...ผมขอ นุญาต
....จีบได้ไหมครับรุ่นพี่
Taishi : ผมขอพูดแบบลูกผู้ชายเลยนะครับ ผมน่ะ ชอบอาริโอกะซังครับ ชอบแบบจริงจังด้วย ผมอยากปกป้องเค้าครับ
Taishi : ผมจะไปบอกเค้า
Yuto : เฮ้ยยย เดี๋ยวก่อนไทชิ นายจะทำอะไรนะ
นี่มันที่ฟาร์มฉันนะ
Taishi : ก็ที่นี่แหละครับดีที่สุดเลย บรรยากาศก็ดี
เต็มไปด้วยธรรมชาติสวยงาม
เหมาะแก่การสารภาพรักสุดๆเลยครับ
Taishi : แล้วผมก็อยากจัดงานแต่งงานที่นี่ด้วยนะครับ ถ้ารุ่นพี่อนุญาติ
Yuto : เฮ้ย
เดี๋ยวก่อนไทชิ เร็วไปไหม
นี่นายเพิ่งรู้จักหมอนั่นแค่ 3 วัน จะแน่ใจได้ไง
Taishi : แน่ใจสิครับ ผมนะแน่ใจมากเลย ไทชิพูดพร้อมดวงตาเป็นประกาย
Yuto : ไม่ได้หรอก ยูโตะพูดเสียงแข็ง
Taishi : ทะ....ทำไมล่ะครับรุ่นพี่
Yuto : เพราะหมอนั่นกับฉันน่ะเรา
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Yuto : เรา..หมั้นกันแล้ว
Taishi : เหหหหหหหหหหหห
Taishi : ไม่จริงใช่ไหมครับรุ่นพี่ จะเป็นไปได้ยังไง เมื่อกี้รุ่นพี่ยังบอกว่ารำคาญเค้าอยู่เลย
Yuto : ก็เป็นไปแล้วนะ หมั้นกันตั้งแต่เด็กๆแล้ว ผู้ใหญ่เค้าจัดการให้
Taishi : เอ๊ะ
ไหนว่ารุ่นพี่บอกว่าเค้าเป็นแค่เด็กข้างบ้านไงครับ
Yuto : เอาน่า
นายกลับไปนอนเหอะ ดึกแล้ววันนี้
Taishi : ไม่ครับ ผมอยากไปหาอาริโอกะซังตอนนี้เลย
Yuto : นายอย่าไปกวนเค้าตอนนี้เลย ป่านนี้คงหลับไปแล้วมั้ง
Yuto : อีกอย่างแถวบ้านนอกมันอันตรายนะ ตอนกลางคืนน่ะ
Taishi : แต่ว่ารุ่นพี่ครับบบบบบบบ
Yuto : ไปนอนเหอะน่า เดี๋ยวก็จับให้จรเข้กินเลยนี่
Taishi : ค....ครับๆๆๆ
พรุ่งนี้ค่อยตื่นแต่เช้าไปหาอาริโอกะซังก็ยังทัน ไทชิพูดให้ความหวังตัวเอง
Yuto : ถึงนายตื่นแต่เช้าไป หมอนั่นก็ยังไม่ตื่นหรอกน่า หึๆ
Daiki : นี่นายยูโตะ วันนี้นายต้องฟังฉันนะ
Yuto : ฟังอะไรล่ะ ฉันไม่ฟังหรอก
ฉันยุ่งอยู่นะ
Daiki : นายต้องฟัง หยุดเดี๋ยวเลยนะ
Yuto : ฉันไม่หยุด แล้วนายจะทำไม ยัยตัวป่วนเอ้ยย
Daiki : นายว่าใครตัวป่วนนะห๊าาาาา
Yuto : จะว่าใครล่ะ ว่าแอชเชอร์ล่ะมั้ง ม้าเตี้ยเอ้ยยย ม้าตัวป่วน
Daiki : นี่....นี่นายว่าฉันเตี้ยเหรอ
Yuto : ป่าวนี่ ว่าแอชเชอร์ต่างหาก ดูสิ สงสัยมันจะรู้ตัวนะ 5555555
Daiki : หน่อยแหนะ
(ไดกิคว้าฟางเต็มสองมือปาใส่ยูโตะ)
Daiki : นี่แน่ะๆๆๆ
Yuto : เล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้ มานี่เลย
Daiki : โอ๊ยยย
นายจะพาฉันไปไหนเนี่ยยยยย
(ยูโตะอุ้มไดกิขึ้นม้าแอชเชอร์ เจ้าแอชเชอร์เหมือนจะรู้ใจเจ้านายของมันดี
มันเป็นม้าฝีเท้าดีที่น่าจะได้ลงแข่งในสนามแข่งม้าที่โตเกียวแท้ๆ แต่เจ้านายของมันก็อยากให้มันได้มาอยู่อย่างสงบที่บ้านนอกนี้ดีกว่า ซึ่งตอนนี้มันก็ปรับตัวกับชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่นี่ได้แล้ว
แม้บางทีจะคิดถึงเสียงเชียร์ข้างสนามม้าแข่งอยู่ก็ตาม ถ้าได้กลับไปแข่งบ้างก็คงจะตื่นเต้นดีไม่น้อย)
(ยูโตะพาไดกิขี่ม้าเลียบลำธาร มาจนถึงน้ำตกที่คุ้นเคย ไดกิไม่ยอมเอ่ยปากอะไรตลอดทาง ไม่ใช่เพราะไม่ชินสถานที่ ที่นี่นะคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว แต่ว่ากลัวตกม้ามากกว่า แล้วก็กลัวใครบางคนจะลวนลาม เพราะหมอนี่ควบม้าเร็วเหลือใจ แต่ก็กอดเอวเค้าแน่นไม่ยอมปล่อย)
(ไดกิหันหน้ามาก็ จมูกแทบจะชนกันกับยูโตะ ไดกิหันหน้าไปอีกทางรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นของใบหน้าตัวเอง)
Daiki : (นี่ฉันหน้าแดงเหรอเนี่ย)
Yuto : ไดจังนายเป็นอะไรอ่ะ หูแดงเชียว
Daiki : นี่ อย่าพูดนะ ก็ลมมันแรงนี่
Yuto : ลมแรงเหรอ 555555
(ยูโตะแอบหอมแก้มไดกิ)
Daiki : ทำไรเนี่ยเจ้าบ้า
Yuto : เอ้า
ก็หอมแก้มไง ไม่รู้จักเหรอ 555555
Daiki : หืมมม นี่แนะ
Yuto : เอ้าเบาๆสิ เดี๋ยวก็ตกม้ากันทั้งคู่หรอก
Daiki : เชิญนายตกไปคนเดียวเลย อ๊ะ
(แอชเชอร์สะบัดหางอย่างหัวเสีย คงเพราะรำคาญสองคนนี่)
Yuto : ลงกันเถอะ เจ้าแอชเชอร์มันรำคาญนายแน่ะ ไดจัง
(ยูโตะลงมาก่อน แล้วค่อยอุ้มไดจังลงมา)
(ไดจังเดินไปลูบหัวแอชเชอร์อย่างอ่อนโยน เจ้าแอชเชอร์ดูอารมณ์ดี)
Daiki : น่ารักจังแอชเชอร์
Yuto : น่ารักจังแอชเชอร์ (ยูโตะทำเสียงเลียนแบบเสียงเป็ดๆของไดกิ)
Daiki : ล้อเลียนฉันเหรอ
Daiki : นี่แนะๆ
(ยูโตะคว้าข้อมือไดกิไว้ทั้งสองข้าง แล้วจูบไดกิ)
Daiki : เจ้าบ้ายูโตะ อีกแล้วนะ
ชอบแกล้งฉันอยู่เรื่อย
Yuto : แล้วจะทำไมล่ะ ก็ฉันหึงนี่
Daiki : หึงทำไม หึงม้าเนี่ยนะ บ้ารึป่าว
Yuto : งั้นก็ใจดีกับฉันบ้างสิ
Daiki : ไม่มีทาง
Yuto : อ๊ะ
ไดจังดูนั่นสิ สายรุ้งล่ะ
Daiki : อ๊ะ
จริงด้วย สวยจัง เซลฟี่กับสายรุ้งดีกว่า
(ไดกิหยิบมือถือมาจะเซลฟี่ตัวเองกับสายรุ้ง แต่ยูโตะก็เข้ามาในเฟรมพอดีตอนกดถ่าย)
Daiki : นี่เจ้าบ้ายูโตะ เอาหัวออกไปจากไหล่ฉันนะ
Yuto : ทำไมล่ะ นุ่มดี
ฉันชอบ
Daiki : อี๊
ไดกิทำจมูกย่นใส่
Yuto : เหมือนตอนเด็กๆไม่มีผิด
Daiki : เอ๊ะ
Yuto : ก็ตอนเด็กๆไง ที่เราชอบมาปิคนิคที่ลำธารนี่กัน แล้วด้วงที่ฉันเลี้ยงไว้ก็เผลอหลุดออกจากกล่องไป ฉันร้องไห้หนักมาก เพราะคิดว่ามันอาจจะตกลำธารไปก็ได้ ตอนนั้นฉันกลัวว่ามันจะตายมากเลยนะ รู้สึกผิดที่ดูแลมันไม่ดี แต่ว่าไดจังก็หามันจนเจอจนได้ แถมยังจูงมือฉันกลับบ้านอีกด้วย ฉันเอาแต่ร้องไห้ ก็เลยไม่รู้ว่ามาถึงบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ สุดท้ายฉันก็ยังไม่ได้บอกนายเลยสักที
Daiki : บ....บอกอะไร ไดจังเขินจนหูแดงหน้าแดง
Yuto : ขอบคุณนะ ไดจัง
(ยูโตะพูดพร้อมยิ้มหวาน ยื่นหน้าย่อตัวเข้ามาใกล้ จนไดจังหน้าแดง)
Daiki : อะไรเล่า ก็แค่เรื่องตอนเด็กๆน่า ยังจำได้อีกเหรอ 555555
Yuto : กลับกันเถอะ
Daiki : เอ๊ะ
อยู่ๆก็เปลี่ยนเรื่อง
เสียบรรยากาศหมด
Yuto : บรรยากาศอะไรเหรอ หน้าแดงเชียวนะ เมื่อกี้คิดว่าฉันจะพูดอะไรเหรอ
Daiki : คิดอะไรล่ะ ไม่ได้คิดทั้งนั้นแหละ
Yuto : 55555555 (ยูโตะหัวเราะระรื่น)
(ไดกิแอบยิ้ม คิดว่ารอยยิ้มของหมอนี่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยจากตอนเด็กๆ)
Yuto : ขึ้นม้าสิไดจัง
Daiki : ไม่
ฉันไม่ไปกับนายหรอก
Yuto : อ้าว
แล้วจะกลับยังไง
Daiki : ฉันจะโทรเรียกให้คนที่ฟาร์มมารับ
(ยูโตะมือเท้าเอว หยักคิ้วใส่)
Yuto : มานี่มา
(ยูโตะอุ้มไดกิขึ้นม้าแล้วตัวเองก็ตวัดขาขึ้นตามไปในเสี้ยวนาที ไดกิยังไม่ทันตั้งตัวก็เลยปล่อยเลยตามเลย พลางนึกได้ว่า
นัดคุณปู่ไว้ตอนสิบโมงเช้า ถ้าไปช้าท่านจะกริ้วเอาได้ กว่าจะรอให้คนมารับน่าจะช้า สู้ขี่ม้าไปกับหมอนี่ดีกว่า)
Daiki : ส่งฉันลงตรงหน้าฟาร์มนี่แหละ เดี๋ยวฉันเดินเข้าไปเอง
Yuto : ไม่
ฉันจะไปส่งนายที่บ้านเลย
Daiki : จะบ้าเหรอ ไม่ได้หรอก
ปล่อยฉันลงนะ
ไดกิพยายามจะแกะมือยูโตะที่กอดเอวเค้าไว้แน่น
Yuto : ไม่ได้หรอก นี่เป็นคำสั่งของยาบุซังนะ
Daiki : เอ๊ะ คุณปู่สั่งอะไรนาย บอกมาเดี๋ยวนี่นะ
Yuto : เดี๋ยวนายก็จะได้รู้เองแหละ
(คุณปู่ยาบุยืนยิ้มรออยู่ที่หน้าบ้าน คุณปู่ถือไม้เท้าไว้ด้วย ข้างๆมีซึบากิซัง แม่บ้านที่ทำงานที่นี่มาตั้งแต่ไดกิยังเด็กๆ)
Daiki : นายตายแน่ยูโตะ เตรียมรอโดนคุณปู่ฉันโกรธได้เลย
Yabu : อ้าว
มากันแล้วเหรอหลานๆ
(ไดกิยูโตะลงจากม้า)
Daiki : อรุณสวัสดิ์ครับท่านปู่ ทานอาหารเช้าแล้วเหรอครับ
Yabu : อื้ม ทานแล้วล่ะ
Tsubaki : คุณหนูค่ะ
คุณท่านทานไปแค่สามคำก็บอกว่าอิ่มแล้วค่ะ
Daiki : ท่านปู่ ทานเยอะๆหน่อยสิครับ
Yabu : อื้ม
คนแก่ก็มีเรื่องต้องคิดเยอะเหมือนกันนะ
Yuto : สวัสดีครับยาบุซัง (ยูโตะโค้งคำนับ)
Yuto : อื้ม
ขอบคุณที่มาส่งไดกินะ
Daiki : ไม่ต้องไปขอบคุณเค้าหรอกครับท่านปู่
Yuto : ต้องขอบคุณสิ
เพราะเค้าอุตส่าห์มาส่งหลานรักของปู่ถึงบ้านอย่างปลอดภัยเลยนี่นา
Yabu : เข้ามาก่อนคุยกันต่อข้างในเถอะ ยูโตะคุง
Daiki : แต่ว่าคุณปู่ครับ ยูโตะคุงคงมีงานต้องทำ
Yabu : มีงานเหรอ แต่เธอนัดกับฉันไว้แล้วนี่
Yuto : วันนี้ผมว่างครับ ผมมาเพื่อพบท่านโดยเฉพาะ ขอความกรุณาด้วยครับ
Yabu : อื้ม
เป็นเด็กมารยาทดี.... มาสิ เข้ามาก่อน
Yuto : ครับ
(ระหว่างเดินเข้าไปในบ้าน)
Yabu : เมื่อเช้าฉันลองชิมไวน์สูตรใหม่ของไร่นายแล้ว รสชาติดีมากเลยนะ ต้องขายดีแน่ๆ
Yuto : ท่านก็ชมเกินไปครับ
Yabu : ฉันขอสั่งซื้อสักสองลังนะ จะไปแจกให้พวกเพื่อนๆฉันได้ไหม จะได้ถือว่าเป็นการโปรโมทไปด้วยนะ
Yuto : ด้วยความยินดีเลยครับ ผมจะให้เลขานำมาส่งให้ครับ
Daiki : ท่านปู่ครับ
Yabu : ไดจังก็มาด้วยกันนะ เรื่องของเราสองคนนั่นแหละ
Daiki : ผมด้วยเหรอครับ
Daiki : แต่งงาน !!!!
Daiki : ไม่มีทางหรอกครับท่านปู่ ไม่เอาด้วยเด็ดขาด กับหมอนี่นะ
Tsubaki : คุณหนูค่ะ ถือว่าทำเพื่อคุณท่านเถอะค่ะ
.
.
.
.
.
Tsubaki : อาหารเที่ยงเตรียมพร้อมแล้วค่ะ
Yabu : อื้มยูโตะคุงก็มาด้วยกันสิ
Yuto : ครับ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Daiki : ท่านปู่ทานหน่อยสิครับ
Yabu : ปู่ทานไม่ลงน่ะ
.
.
.
.
Daiki : ตกลงครับ ท่านปู่
Yabu : ฮื้อออะไรนะ ปู่ยินไม่ถนัด
Daiki : ตกลงครับ
Yabu : ตกลงอะไรรึไดจัง
Daiki : ก็เรื่อง....
Yabu : ฮื้อออ
Daiki : ต....ตกลงเรื่องแต่งงานนะครับ
Yabu : จริงรึ
หลานพูดจริงๆรึ
Daiki : จริงครับ
Yabu : หลานแน่ใจแล้วรึ
Daiki : ครับ
Yabu : ตัดสินใจแล้วรึ นี่พูดจริงๆไม่หลอกปู่นะ
Daiki : ครับ
พูดจริงๆครับ
Yabu : ยูโตะคุงได้ยินแล้วนะ
Yuto : ครับท่านปู่
Yabu : โอ๊ยยยย ชื่นใจจริงๆ
แหม
อยู่ก็รู้สึกหิวข้าวขึ้นมา
ซึบากิตักข้าวร้อนๆให้ฉันใหม่หน่อย
Tsubaki : ได้ค่ะคุณท่าน
.
.
.
.
.
.
.
Daiki : ท่านปู่.....ทานข้าวได้เยอะมากเลยนะครับ
Yabu : เอ๊ะ
จริงเหรอ ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย กินเยอะแบบนี้สงสัยต้องไดเอทแล้วมั้ง
Daiki : อย่านะครับท่านปู่ ท่านปู่ยิ่งผอมๆอยู่แล้วด้วย ถ้ากินเยอะได้แบบนี้ทุกวัน ผมจะดีใจมากเลยครับ
(ปู่ยาบุยิ้มหวานให้หลานรัก)
Yuto : ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ
Yabu : อื้ม
ไปเถอะ
Yuto : ครับ
Yabu : ไดจัง
ไปส่งแขกหน่อยสิ
(ยาบุมองหลานพร้อมสายตาบังคับ)
Daiki : ครับท่านปู่
(ไดกิมาส่งยูโตะที่หน้าบ้าน)
Daiki : นายตัวแสบ นายคิดจะทำอะไรกันแน่
Yuto : ก็ไม่มีไรนี่ แค่ทำตามที่ผู้ใหญ่เค้าตกลงกันไว้แต่แรก
Daiki : เรื่องโบราณแบบนั้นไม่เอาหรอก คลุมถุงชนแบบนี้ แต่งงานโดยที่ไม่มีความรักเนี่ยนะ
ยูโตะเดินเข้ามากอดเอวไดกิพร้อมกระซิบข้างหู
Yuto : งั้นฉันจะทำให้นายมีเอง ความรักน่ะ
Daiki : เจ้าบ้ายูโตะ พูดอะไรออกมาน่ะรู้ตัวบ้างรึป่าว
(ยูโตะตวัดขาขึ้นม้าอย่างคล่องแคล่ว)
Yuto : แล้วเจอกันนะ ว่าที่ภรรยา
Daiki : เจ้าบ้า หยุดพูดเลยนะ
(ไดกิคว้าใบไม้จากกิ่งไม้แถวนั้นแล้วปาใส่)
Yuto : 55555555
ⓁⓞⓥⒺ
จบตอนแรกจ้า ขอบคุณที่อ่านนะคะ เป็นฟิคบ้านๆ
เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน คนอ่านก็อาจจะเดาทางถูกอยู่แล้วเนอะ 5555
แต่งแบบชิลล์ๆ
อ่านแบบชิลล์ๆแล้วกันเนอะ
ขอบคุณที่อ่านค่า
ยังมีต่อนะคะ ตอนต่อไป ถ้าว่างๆจะมาลงค่า
