Fic ยูโตะ x ไดกิ และจัมพ์ ตอน เกมส์สยองขวัญสุดหรรษา (1 short)

ฟิคชั่น  ซีรี่ย์ – ชีวิตวันๆนึงของนาคาจิม่า ยูโตะก็แบบนี้แหละ

           ตอน – เกมส์สยองขวัญสุดหรรษา

หมายเหตุ : แต่งฟิคเรื่องแรก เนื้อเรื่องค่อนข้างรวนๆ แปลกๆ ผู้อ่านทุกท่าน ขอความกรุณาด้วยนะครับ โค้งงง

หมายเหตุ  : นี่คือฟิค โตะได

หมายเหตุ  : ชอบเรียกสลับไปมา ระหว่างไดกิ กับไดจัง  แล้วแต่อารมณ์

หมายเหตุ  : นี่คือฟิค 1 short ตอนเดียวจบจ้า

☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆

            นาคาจิม่า  ยูโตะ ผู้ซึ่งมีอาชีพหลักเป็นไอดอล และอาชีพเสริมเป็นนายแบบ กำลังตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมส์ทำลายล้างเผาพันธุ์ซอมบี้อย่างเมามันส์  ตอนนี้ยูโตะรู้สึกเหมือนเค้าเป็นผู้กอบกู้โลกจากเหล่าร้ายยังไงอย่างงั้น 

 ยูโตะ : “ ย่าส์  ! นี่แนะๆๆๆ ”

 แต่แล้วเสียงนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น

ยูโตะ : “ อ๊ะ ! ถึงเวลาต้องไปรับไรยะแล้วนี่ ไปซื้อน้องจิ้งหรีดให้เรนคุง มี่จังด้วยน๊า ”

**หมายเหตุ เรนคุงกะมี่จังเป็นชื่อจิ้งเหลนของยูโตะ ซึ่งผู้เขียนแต่งเอง เพราะไม่รู้ตัวจริงชื่ออะไร

ยูโตะเดินควงกุญแจรถแล้วเดินเข้าครัวไป

ยูโตะ : “หม่าม๊าคร้าบบบ ยูโตะจะออกไปรับน้องไรยังงแล้วนา หม่าม๊าจะฝากซื้ออะไรที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตไหมคร้าบบ”

คุณนายนาคาจิม่า : “ อ๊า ยูโตะ หม่าม๊าฝากซื้อผักสดตามรายการทั้งหมดนี้หน่อยนะจ้ะ”

ยูโตะรับใบรายการมา พร้อมกอดคุณแม่จากข้างหลังแล้วหอมแก้มคุณแม่ 1 ฟอดด

ยูโตะ : “ รับทราบครับ นายหญิง Yes ! My Lord”

คุณนายนาคาจิม่า : “ แหม ลูกคนนี้นี่ รีบไปรีบกลับนะจ้ะ อ๊ะ! ยูโตะ หิวไหมลูก เอาน้ำผักนี่ไปทานสิจ้ะ แม่ทำแล้วแช่เย็นไว้ กำลังอร่อยเลยนะ เอาไปฝากไรยะด้วยนะจ้ะ เผื่อน้องจะหิว”

ยูโตะ : “ ได้คร้าบบ  ไปล่ะน๊า”

คุณนายนาคาจิม่า : “ จ้าาาาาาาา ”

******* ขอตัดช่วงมาที่ตอนกลางคืนเลยแล้วกัน

*******  4 ทุ่ม

ไรยะ : “ พี่ครับ  ยังเล่นเกมส์สยองขวัญนั่นอยู่อีกเหรอ”

ยูโตะ : “ อืมม์ ไรยัง ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ มาเล่นแก้เครียดกันมั๊ย”

ไรยะ : “ คืนนี้ผมจะไปนอนเล่นห้องพ่อแม่น่ะ ไปนะ พี่ก็อย่านอนดึกนะครับ  เดี๋ยวไม่สบายน๊า”

ไรยะพูดพร้อมเดินเข้ามานวดไหล่ให้พี่ชายอย่างอ่อนโยน

ยูโตะ : “ อื้มม์ งั้น ราตรีสวัสดิ์นะไรยะ ฝากราตรีสวัสดิ์ ปะป๊าหม่าม๊าด้วยนะ”

ไรยะ : “ ครับพี่   ทามุหน่ะ หลับคาตักพี่ไปแล้ว  งั้นผมพาไรโดะไปนอนก่อนน๊า ”

ไรยะพูดพร้อมหอมแก้มพี่ชาย 1 ฟอด

******* 3 วันต่อมา  เป็นวันที่จัมพ์ทั้งวง ต้องมาถ่ายแบบลงนิตยสาร

ยูโตะที่กำลังเม้าท์ถึงเกมส์และหนังสยองขวัญในสต๊อคของเค้าอย่างออกรส

จิเน็น : ยูตี้  นายดูอินมากเลยนะ  ไม่กลัวรึไง เกมส์สยองแบบนั้นน่ะ

ยูโตะ : คือว่านะ มันเป็นอย่างงี้      บลา~ บลา~ บลา~ บลา~~~

ไดกิ : เอ๋ ยูโตะ ฟังดูน่าสนุกจังเลยนะ  ฉันก็อยากลองเล่นบ้างหน่ะ

ยูโตะ : อ๊ะ จริงดิ่  ไม่อยากจะเชื่อ 555 ในที่สุด  งั้นเจอกันคราวหน้า ฉันจะติดมาด้วยนะ โอเคนะ

ไดกิ : อื้มม (คิดในใจ) [จะไหวไหมเนี่ยเรา  กลัวอ่ะ ~~~ เฮ้ออ พูดอะไรออกไป]

******* เมื่อถึงคราวที่จัมพ์ต้องถ่ายแบบลงแมกกาซีนด้วยกันอีกครั้ง

ระหว่างพักกอง  ยูโตะก็หยิบบางอย่างออกมาจากเป้ แล้วเดินไปหาอาริโอกะ แล้วนั่งลงข้างๆ

ยูโตะ : “ อ๊ะ ไดกิ นี่ไงๆ เกมส์ที่บอกคราวก่อนน่ะ”

ไดกิ : “ อ๊ะ ขอบใจมากนะยูโตะ”

ยูโตะ : “ นี่ ไดกิรู้ไหม  เวลาเล่นเกมส์นี้น่ะ  จะต้องออกกำลังกายก่อนนะ ต้องฟิตร่างกายให้แข็งแรง  ไม่งั้นจะสู้กับผีไม่ไหวนะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม ”

ยูโตะ : “ แล้วก็ต้อง มีจิตใจที่แข็งแกร่งด้วยนะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม ”

  

ยูโตะ : “ ถ้างั้นเดี๋ยวฉันนวดมือให้นะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... ไม่เป็นไรหรอกยูโตะ  ฉ.... ฉันเกรงใจหน่ะ ”  ไดกิ รีบชักมือกลับมาทันที

ไดกิ : [หวังว่ายูโตะ คงจะไม่เห็นเราหน้าแดงนะ  อย่าสิไดกิ  ทำหน้าเฉยๆเข้าไว้  ไม่มีอะไรสักหน่อย ทำตัวปกติซี่]

แล้วยูโตะก็คว้าข้อมือเล็กๆนั่นมาจนได้ 

ยูโตะ : “ ไดจังง ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า ฉันอยากจะนวดให้นะ  ฉันนวดเก่งจะบอกให้  ยาบุซังก็ชมออกจะบ่อย”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม   ขอบใจนะยูโตะ”  เมื่อไดกิเห็นว่าขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์  จึงพยายามทำหน้าเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้  ทั้งที่ใจเต้นแรงอย่างกับเพลงแรพ ที่เค้าฟังมาเมื่อเช้านี้

ยูโตะ : “ คืนนี้นายว่างรึเปล่า  ไม่ติดงานอะไรใช่ไหมอ่ะ”

ไดกิ : “ห...ห๊าาาาา    พ....พูดอะไรหน่ะ  ยูโตะ  อ.... เอ่อ  คือที่จริง  ก็ว่างหน่ะนะ”

ไดกิหันหน้า เส  มาอีกทาง  เพราะไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนดี

ยูโตะ : “ เยี่ยมไปเลยอ่ะ  ถ้างั้นคืนนี้....”

ไดกิ : “ ค...คืนนี้....”  ไดกิหันหน้ากลับมาด้วยใจหวาดหวั่น

ยูโตะ : “คืนนี้นายก็เล่นเกมส์นี้ซะเลยนะ สู้ๆนะไดกิ”

จิเน็นที่นั่งมองอยู่ห่างๆ พลางคิดในใจว่า [อาริโอกะคุงต้องร้องไห้แน่ๆ  เค้าจะต้องน้ำตาไหลไป เล่นไปอย่างแน่นอน หึๆๆ]

ยามะดะ ที่นั่งฟังเพลงจากไอโฟนพร้อมๆกับนั่งอ่านนิตยสารไปด้วยก็นึกในใจว่า

[ไดจังไม่กลัวผีแล้วเหรอเนี่ย.... แปลกใจเหมือนกันแหะ  

เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมานิดนึงแล้วสินะ  อาริโอกะ !]

ตอนนี้ยูโตะหันไปเล่นกับยาบุคุงแล้ว  ส่วนไดกิที่กำลังนั่งจินตนาการถึงความน่ากลัวอยู่นั้น

อิโนะโอะ :  “ ไดจังงงงง  คืนนี้จะเล่นเกมส์ใช่ป่ะ  ฉันไปเล่นด้วยน๊าาาาา ได้ป่ะๆๆๆ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม  ขอบคุณนะ เคย์  ถ้าเคย์มาเล่นด้วยก็ต้องสนุกมากแน่ๆเลยล่ะนะ  แต่ว่า ฉันยังไม่เล่นคืนนี้หรอก มะรืนนี้เป็นไง ”

อิโนะโอะ :  “ ได้สิ  สำหรับไดจังอ่ะนะ เมื่อไหร่ฉันก็ว่างเสมอแหละ  ถ้างั้น เล่นเสร็จแล้วไปหาของอร่อยๆกินกันนะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม ”  แล้วไดจังก็ ยิ้มหวานให้เคย์  [ดีจังน๊า  มีเคย์มาเล่นด้วย  คงจะไม่น่ากลัวเท่าไหร่ล่ะนะ]

เคโตะ : “ ไดจังงง ไม่เป็นไรแน่นะ  เกมส์ผีนั่นนะ” [คราวก่อนตอนไปสวนสนุกด้วยกัน ยังไม่กล้าเข้าโรงบาลผีสิงเลยแท้ๆ  ไดจังจะไหวไหมเนี่ย  เป็นห่วงจังงน๊าาาาาา ]

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม  ไม่เป็นไร  ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจนะเคโตะ”

ยาบุ : “ถ้าเล่นด่านไหนไม่ได้ล่ะก็  โทรถามฉันได้ตลอดเลยนะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... ยาบุซัง  เคยเล่นเหรอครับ”

ยาบุ : “ เปล่าหรอก ”  ยาบุส่ายหัวพร้อมยิ้มตาหยี

ฮิคารุ : “ ตาลุงนั่น แค่อยากพูดให้นายสบายใจนะไดจัง  สู้ๆเข้านะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม  ขอบใจนะ ฮิคารุคุง ยาบุซัง ”

ยาบุ : “ฮิคารุ ...นายว่าใครลุงนะห๊าาาาา” แล้วยาบุก็ตั้งท่าจะเข้าไปเล่นมวยปล้ำกับฮิคารุ  ส่วนฮิคารุที่ตั้งการ์ดรับไว้อยู่แล้วนั้น  กลับคว่ำยาบุคุงลงได้อย่างง่ายดาย

ฮิคารุ : “ หึๆ  ให้มันรู้ซะบ้างง  ”

ยาบุ : “ จ้าาาา  โอ๊ย ปวดหลังชะมัด”

เคโตะ : “ไม่น่าเลยนะครับ  ยาบุซัง ”

จากนั้น ยาบุก็บ่นเป็นสุภาษิตลึกซึ้งโบราณที่เคโตะไม่เข้าใจ

☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆

ไดกิ : [จริงๆแล้วฉันอยากเล่นเกมส์นี้กับยูโตะคุงอ่ะ  แต่ว่าเค้ากลับไม่รับรู้อะไรเลยสักนิด  น่าห่อเหี่ยวใจจังน๊าาาาา]

ไดกิ : [เมื่อไหร่ความรู้สึกของฉันจะส่งไปถึงสักทีน๊าาาาาา]

☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆ ☆*:.｡..｡.:*☆

******* 2 วันต่อมา

ปิ๊งป่องงงง

ไดกิ : “อ๊ะ  อิโนะจัง  กำลังรออยู่พอดีเลย  เข้ามาสิๆ”

อิโนะ : “ ขออนุญาตินะคร้าบบบบ”

.......................

อิโนะ : “ไดจังง  บ้านเงียบจังเลยนะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม   พี่ชายกับพี่สะใภ้ พามินามิจังไปฉีดวัคซีนหน่ะ  ส่วนคุณพ่อคุณแม่ออกไปทานข้าวกับเพื่อน”

 ******* หมายเหตุ  ไม่รู้หรอกว่าหลานสาวไดกิชื่ออะไร  มโนว่าชื่อมินามิจัง ก็แล้วกันนะ

อิโนะ : “อื้มมม ถ้างั้นเรารีบไปเล่นเกมส์กันเถอะนะ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม ”

ไดกิ : “ หวาาาาาาาาาาาา  ”

อิโนะ : “หวาาาาาาาาาาาา”

ไดกิ : “ อิโนะจัง  ฉันว่าเราเลิกเล่นเกมส์นี้ แล้วออกไปทานข้าวกันเถอะ  ฉันอยากกินยากิโซบะห่อไข่อ่ะ  ”

อิโนะ : “หวาาาาาาาาาาาา”

ไดกิ : “ หวาาาาาาาาาาาา  ”

.......................

.......................

ไดกิ : “ อิโนะจัง  ฉันว่าไม่ไหวแล้วอ๊ะ  มันน่ากลัวมากเลย  ฉันไม่กล้ามองแล้วเนี่ยยย  ”

พอหันไปอีกที ก็พบว่าอิโนะจังฝังหน้าไว้ในหมอนซะแล้ว  เหมือนว่าเค้าจะหลับไปทั้งอย่างนั้น

ไดกิ : “ อิโนะจัง อิโนะจังง   ตื่นเร็วววว  เกมส์โอเว่อร์แล้วนะะะะะ  ”

อิโนะ : “หวาาาาาาาาาาาา    มานอนกันเถ๊อะ ไดจังงง  ฉันง่วงแล้วนาาาาา”

ไดกิ : “ ใครจะไปหลับลงกันล่าาาา  ฉันหิวนะ  ออกไปกินข้าวกันนะ อิโนะจัง”

อิโนะ : “ ไม่อาววว  มานอนนะ นอนนะ นอนกันนะะะะะ”

แล้วอิโนะโอะก็ดึงตัวไดจังลงไปนอนข้างๆ

So everybody 今 Hands up みな Hands up みんながいるから

自分を　ちょっとずつ　好きになれそうEverybody ほら Hands up みな Hands up

ไดกิ : “ อ๊ะ โทรศัพท์ดังล่ะ”

ไดกิ : “ ไฮ  ไฮ  ครับๆ  ได้ครับ”

ไดกิ : “อิโนะจัง  ฉันจะออกไปรับ  คุณพ่อคุณแม่ที่สถานีนะ อิโนะจังล่ะ”

อิโนะ : “คร้าบๆๆๆ”

So everybody 今 Hands up みな Hands up みんながいるから

自分を　ちょっとずつ　好きになれそうEverybody ほら Hands up みな Hands up

ไดกิ : “ ไฮ  ไฮ  กำลังไปฮะหม่าม๊า”

ยูโตะ : “เฮ้ ! ไดจังงง ฉันเองนะ”

ไดกิ : “ อ๊ะ ! ยูโตะะะะ”

ยูโตะ : “เฮ้ ! เสียงดูสดใสดีนี่  นายนะ  นึกว่าจะร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้วซะอีก  เพราะปกตินายจะโทรมาหาฉันตอนเล่นเกมส์ไปด้วย  เห็นวันนี้ไม่โทรมาเลย  ก็เลย......”

ไดกิ : “ก็เลย......”

ยูโตะ : “ เป็นห่วงน่ะ  ขอโทษนะ  ที่เอาเกมส์น่ากลัวแบบนั้นไปให้”

ไดกิ : “ไม่ๆ ไม่เลยนะ ยูโตะ  ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ  คือว่า อิโนะจังก็มาเล่นด้วยกัน 2 คนน่ะ ก็เลย.....”

ยูโตะ : “เอ๋.... อิโนะจังเหรอ  นั่นสินะ  นั่นสินะ  นั่นสิน๊าาาาาา  5555555 ”  ระเบิดหัวเราะ

ยูโตะ : “เน่...ไดจังงง  ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม ”

ยูโตะ : “ คราวหน้ามาเล่นเกมส์ด้วยกันที่บ้านฉันไหม”

ไดกิ : “ อ่ะ... จริงเหรอ  ได้เหรอออ ”

ยูโตะ : “ได้สิ   ทำไมจะไม่ได้ล่ะ  ถ้าไดกิ  ว่างเมื่อไหร่น่ะนะ”

So everybody 今 Hands up みな Hands up みんながいるから

自分を　ちょっとずつ　好きになれそうEverybody ほら Hands up みな Hands up

ไดกิ : “ อ่ะ... ยูโตะ  แค่นี้ก่อนนา  ”

ยูโตะ : “อื้มมม   แล้วไว้เจอกันนะ ไดกิ”

ไดกิ : “ อ่ะ... อื้มม ”

ไดกิ : [เย้   ดีใจจัง  ดีใจจัง   ]

จบตอน /.